Son bir saatir boğulacakmış gibi öksürüyor, elime geçen bütün ılık şeyleri içiyor ama bir türlü gıcığımı geçiremiyorum. Gözlerimden yaşlar gelmeye başladı gözyaşlarımın artık refleks olarak mı yoksa sinirimden mi aktığını anlayamayacak haldeyim. Yalnızlığı kendim tercih ettiğim zaman çok seviyor olabilirim ama hastayken yalnız kalmaktan nefret ediyorum. Kendimi öksüz çocuklar gibi hissediyorum, utanmasam "anneee" diye ağlıcam, yoksa zaten ağlıyor muyum??
Anneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee..............
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder