Zor geçen günlerdeyiz

Şubat' ın son iki cuması çok sevilen 2 kişiyi aldı benden, bizden, sevdiklerinden...

Ölümün kabulü zor da olsa, dünya dönmeye, zaman akmaya devam ediyor herşeye rağmen.

Ben de bu kayıplarla hayata devam etmeye çalışırken güçten düştüm biraz...

Bu aralar yazasım gelir mi, bilemiyorum...

Bakalım yarın ola hayrola...

38 Şahit (One Night) ve Toplumsal Duyarsızlık

Dün sabah pazar kahvaltımızı eder ve İz TV'de başlayacak Varlık Dergisi ile ilgili bir belgeseli beklerken oyalanmak için kanallar arasında dolaşıyordum. O kanal senin bu kanal benim derken Digiturk Festival kanalında henüz başlamış bir filmin bilgi bölümünde yazan şu özete takılıp kaldım. "Bir kadının hunharca katledilmesine tanık olan ama müdahale etmeyen 38 komşusunun vicdan muhasebesi..."

Konu güneşli bir pazar sabahı için çok ağır görünse de merakıma yenik düştüm. Beklediğim programı etiketledim ve o başlayana kadar bu filmi seyretmeye başladım.  Eşim ilk anda çok ilgi göstermese de bir baktık ki beklediğimiz program başlayınca bu filmi bırakıp ona geçmek istemiyoruz.

Filmin yavaş, sinsi sinsi ilerleyip insanın içine işleyen bir kurgusu ve anlatımı var.

İnsanın -en gelişmiş gördüğümüz batı toplumunda bile- nasıl korkak, bencil ve duyarsız olabildiği çok yalın ve çıplak ama bir o kadar çarpıcı şekilde anlatılmış. Karakterlerin her birinin ayrı ayrı vicdanlarıyla yüzleşmeleri çok etkileyici.

Filmin iki ana karakterinin olayın içinde ve dışında olan insanlar şeklinde kurgulanması başarılı olmuş. Bu şekilde içerden ve dışardan böyle bir dehşetin algılanmasındaki, yaşanmasındaki farkı, dışardaki karakterin adım adım olayın içine çekilişi, finaldeki idrak ve olayla yüzleşmesi gerçekten çok başarıyla işlenmiş. Filmden çok etkilendik, bittiğinde bir süre konuşamadık bile









Günün ilerleyen saatlerinde mahallemiz için katıldığımız protesto boyunca da hep bu film vardı aklımda ve tam da bu sebeple yürüyüş boyunca en çok attığım slogan "balkonda durma aşağıya in" oldu sanırım. Hem yürüdüm, hem düşündüm. Devamlı bir vicdan muhasebesi yaptım gün boyunca.

Gerçekten çok duyarsız bir toplum olduk demeyeceğim çünkü bence hiçbir zaman bundan daha duyarlı olmadık.

Bir şey bizzat bizim başımıza gelmedikçe, o şeyden bizzat bizim canımız yanmadıkça seyirciyiz hep. Olduğumuz yerden alkışlıyor ya da yuhalıyor ama balkonlarımızdaki yerimizden, özel ve korunaklı locamızdan kıpırdamıyoruz. Yanlış anlaşılmasın bu arada ben yaptım siz yapmadınız değil söylediğim. En önce kendime kızıyorum, yapmadıklarım için, korktuklarım için, uğruna rahatımı tercih ettiklerim için ve en başta kendimi hedef alıyorum söylediklerimde. Sonuçta kendimizden öte gerçekten değiştirebileceğimiz ne var ki? Ve kendimizi değiştirebilsek en zorunu ve üstümüze düşenin en önemli kısmını yapmış olmaz mıyız zaten?

Sözün özü, rahatını kaçırmak isteyenleri bu filmi izlemeye davet ediyorum, sonra da uzun uzun düşünmeye...

DİREN ATAKENT !!!! Küçükçekmece Belediyesine YUHHHHH!!!!

Geçen Haziran'dan beri Atakent'te oturuyoruz. Eskiden Halkalı Toplu Konutları olarak geçen bölgede eskiden sadece TOKİ evleri varken artık Küçükçekmece gölü ile TEM arasında kalan bölge bina bina bina.

2000'lerin başında bol yeşil alanları, parklı bahçeli planlanan toplu konut projesi yıllar içinde yeşil alan ve park olarak planlanan alanlarını tek tek market, alışveriş merkezi ve daha önce planlanmamış yeni etaplara bıraktı bile.

Şu anda oturduğumuz noktadan başlayan çapı 1 kmlik bir daire çizseniz içine 1 büyük AVM (Arenapark), 2 orta boy AVM ve en az 3-4 tane de içinde kafe ve yiyecek yerleri de olan büyük market alanı girecektir. Bu 1 km'nin hemen bitimindeki koca Halkalı çarşı caddesini katmıyorum bile bu hesaba. Buna rağmen sadece 1 tane o da çok büyük olmayan yürüyüş parkuru ve 1,5 park denebilecek alan düşecektir.

Buna bile razıyız!! Yani ne zavallı haldeyiz siz düşünün...

Fakat  Küçükçekmece Belediyesi bu durumu bile yetli görmemiş, hala rant hala bina peşinde olduklarını daha da net gösterecek bir karar daha imza atmış. Yürüyüş alanı, park falan da neymiş napıcakmışız buraları, yürüyüş yapınca para harcamıyomuşuz, tüketmiyomuşuz. Öyleyse vurun kazmayı hemen, o 1 km'lik dairede her şey ticaret merkezi her yer beton olana kadar olana kadar yola devam demiş.

Cuma evden çıkmadığım için birgün gecikme ile dün market dönüşü gördüm apartmanımızın kapısına asılmış bu bildiriyi.

Fırsat buldukça yürüyüşe gittiğim güzelim yürüyüş parkurumuz ve çevresindeki park alanı için düğmeye basılmış bile. Bu arada şunu da özellikle iletmek isterim ki bu alanlar aslında o kadar küçük ki, yurtdışında bu alanlara park bile denmez. Yurtdışındaki her mahallede bundan çok daha büyük bir park vardır. Biz zaten üç gıdım toprakla 4-5 ağacı bulduk diye sevinen zavallılarken bize hizmet etmekle görevli belediyelerimiz bu kadarcık doğal alanı bile elimizden almayı hak biliyorlar.

Çok sinirlendim, çok üzüldüm. Ve ilanı geç gördüğüm için de dövündüm, toplantıyı kaçırmıştım. Sonra bildirinin hemen üzerindeki #DİRENATAKENT başlıklı duyuruda farklı bir tarih olduğunu farkettim.

Herhalde cuma yapılan toplantıdan protesto kararı çıkmıştı. Atakent-İkitelli Dayanışması harekete geçmiş, Atakent 3. Etap Yönetimi ile beraber 9 Şubat Pazar günü 14:00'de 2. Etap Tören alanı namı diğer Atakent Meydan Parkından başlayıp yok edilmek istenen park alanına kadar devam edecek bir protesto yürüyüşü ve sonrasında da basın duyurusu yapılmasını planlamışlardı. Hemen Kuzen Gamsız Böcük' e haber verdim "gidiyoruz" diye.

Biz bugün mahallemizi korumaya çalışacağız dostlar, okuyanlardan yakında olanlar varsa desteğe bekleriz.


DİREN ATAKENT BİZ BURADAYIZ !!!


İstanbul'un mahvı üzerine yazılmış -maalesef- binlerce yazıdan en son okuduklarımdan birini güzel bir özet niteliği taşıdığı için ekliyorum. Seçimlerden önce tüm bu mahva imza atanların kimler olduğunu bir kere daha hatırlamakta ve hatırlatmakta fayda olduğunu düşünüyorum...

En sonunda Kıbrıs - 1

Eşim üniversite eğitiminin son 3 yılını Kıbrıs'taki Doğu Akdeniz Üniversitesinde tamamlamış. Tanıştığımızdan beri dinlediğim onlarca Kıbrıs hikayesi sebebiyle her fırsatta "hadi bu sefer tatile Kıbrıs'a gidelim" teklifimi bir türlü kabul ettiremedim. Kıbrıs'ta görmey değer birşey yok diyip durdu senelerce. Fakat evrene nasıl gçlü mesajlar yolladıysam artık kader ağlarını örmüş de bizim haberimiz yokmuş.

Eşim bir akşam eve geldiğinde gülerek "hani hep Kıbrıs'a gitmek istiyordun ya o gün bugünmüş ay sonunda Kıbrıs'a gidiyoruz" demez mi? :) Hem sevindim, hem şaşırdım hem de meraklara gark oldum.

Akşam yemeğinde işin hikayesi çıktı ortaya. Eşimin çok sevdiği ve aynı zamanda dostu da olan bir müşterisi tesadüfen eşimin üniversiteden bir arkadaşı ile tanışmış. Laf lafı açarken eşimin ortak tanıdıkları olduğu ortaya çıkınca da ben sizi görüştüreceğim demiş. O gün müşterisini ziyarete giden eşimi hemen telefonda yıllardır görüşmediği arkadaşı ile görüştürmüş. İşte o arkadaş ay sonunda üniversitenin yıllar sonra bir mezunlar yemeği düzenlediğini iletmiş ve eşimi de davet etmiş. Seneler sonra arkadaşlarını ve hocalarını görme fikri eşimi çok heyecanlandırdığı ve benim de Kıbrıs'ı görmek istediğimi bildiği için bu seyahat hemen aklına yatmış.

Hemen üniversite ile iletişime geçip organizasyonun detayları hakkında bilgi aldık. Sonrasında da uçak bileti ve konaklama rezervasyonlarımızı hallederek 29 Kasım gidiş 3 Aralık dönüş olacak şekilde seyahatimizi planladık.

29 Kasım sabahı ilk uçak ile Kıbrıs Ercan Havaalanı'na uçtuk. Üniversite sağ olsun bizi alandan özel bir araçla karşıladı ve bizi Lefkoşa'dan Gazi Magusa' ya getirdi. Otele gitmeden önce daha önce sözleştiğimiz şekilde okula uğradık.

Eşim okulun en eski mezunlardan. Hocalarının ya da asistanlarının büyük kısmı şimdi rektör, dekan ve bölüm başkanları olmuşlar. O zaman da renkli ve sevilen bir karakter olan sevdiceğimi büyük bir özlemle karşıladılar. Hep beraber okulu gezdik, her kapının ayrı ayrı çayını kahvesini içtik, sağ olsunlar çok güzel ağırladılar bizi. En son öğlen yemeğimizi de hep beraber okulda yeyip oradan ayrıldık. Bize yine bir araç tahsis ettiler, bir de bize eşlik etsin diye çalışanlardan birini yanımıza kattılar. Şöförümüz ve eşlikçimiz ya da ev sahiplerimiz diyelim :) okuldan çıkınca otele gitmeden önce bizi Karpaz yolu üzerindeki boğaza götürüp deniz kenarında bir kahve içirmek için ısrar ettiler. Hava o kadar ılık, deniz o kadar güzel görünüyordu ki "hayır" demedik :)

İskele Karpaz - by MRA

Kahvemizi içip, temiz havayla da iyice çarpılınca sabah erken kalktığımızı hatırlardık ve yorgunluğumuzu farkettik. Deniz kıyısı boyunca yaptığımız kısa yolculuk sonrası otelimize vardık.

Oteli merkeze yakın olduğu için tercih etmiştik. Ancak odamıza yerleşince sadece konumunun değil, manzarasının da muhteşem olduğunu gördük. Odamız da gayet rahat ve konforluydu.

Arkın Palm Beach Otel odamızın manzarası - by MRA

Arkın Pal Beach Otel oda - by MRA

Üstümüzü başımızı çıkarıp bir duş aldığımızda güneş de batmaya yüz tutmuştu. Batan günün renkleri ve İstanbul'dan sonra yaz sayılabilecek sıcaklıktaki hava bize "minibardaki beyaz şarabı kap balkona gel" diye çağırınca itiraz edemedik.

Odamızdan gün batımı - by MRA

Odamızdan gün batımı - by MRA

Güneş batıp şarabımız bitince bu sefer de yataktan gelen "yemekten önce kestirin biraz" çağrısına uyduk.

Hahaaa yazı gittikçe "Vahşetin Çağrısı" moduna girdi farkındayım ama vallaha da durumumuz aynen böyleydi. Ortam öyle keyifliydi ve ona öyle kapılmıştık ki keyif bizi ne nereye sürüklüyorsa gittik ne dediyse yaptık :)

Yorgunluğumuzu atmak için biraz kestirdikden sonra indiğimiz yemekte de durum farklı olmadı. Biz gittiğimizde herkes yemek  salonunun kapalı kısmında oturuyordu. Biz ise denize nazır ve servise açık görünen açık kısmı görür görmez havanın serin olmasına aldırmadan orada oturacağımızı biliyorduk. Dış bölümdeki en güzel ve rüzgar almayacak masaya yerleşip garsonlardan ısıtıcıları ayarmalarını rica ettik. Hava bizce limonata kıvamındaydı, zavallı Akdeniz insanı ise kış geldiğini zannediyordu :) Açık büfe ve harika yemeklerden oluşan yemeğimizi dalgaların sesi eşliğinde yeyip üstüne de kahveleri içtikten sonra gecenin geç bir saatinde odamıza döndük.

Miss gibi bir uyku sonrası 24 derece ve pırıl pırıl güneşli bir güne uyandık. Sallana sallana duşumuzu alıp, hazırlanıp kahvaltıya indik. Halk hala havanın yaz havası olduğuna çok ikan olmuş değil gibiydi. Kapalı salonda oturanlar olması gerektiğinden fazla sayıdaydı, açık kısımdakiler ise ya Türkiye'den ya da daha kuzeyden gelen 1-2 turistten ibaretti. Yine manzaraya nazır bir masa seçip kendimizi açık büfe kahvaltımızın kollarına bıraktık. Kahvaltı esnasında aynı otelde kalan eşimin okuldan 1-2 arkadaşı da bize katıldı. Beraber yedik içtik muhabbet ettik. Onlar yeni gelmişti ve öğleden sonra okulu görme planı yapmışlar, öğlene doğru gittiler. Biz ise neden mayomuzu getirmedik pişmanlığıyla denize girmesek de kenarında yürürüz, hiç olmadı ayaklarımızı suya sokarız niyetiyle plaja koştuk. Deniz de, kıyı da muhteşemdi. Uzun uzun yürüdük, biraz da ıslandık.

Arkın Palm Beach kumsalı - by MRA

Yürüyüş sonrası akşam yapılacak mezunlar gecesine hazırlanmak için 15:30 gibi oda da olmayı hedefleyerek Gazi Magusa kale içini gezmeye karar verdik. Otele yaklaşık 1,5-2 km olan bölgeye normalde yürüyerek giderdik ama enerjmizi yollarda harcamayalım, geceye de yorgun gitmeyelim diye düşünerek bir taksi ile katetttik. Kale içinde görülecek en önemli yapı St Nikoloas Katedrali, şimdiki hali ile Lala Mustafa Paşa Camii.

ST. Nikolas Katedrali - Lala Mustafa Paşa Camii - by MRA

Katedralin bahçesinde yüzlerce yıllık bir de Cümbez ağacı bulunuyor. Bir çeşit incir olan bu ağacın meyveleri gövdesinden çıkıyor. Tadına bakmadım ama merak ettim doğrusu.

Bu ağaç ve katedrali gören meydanda oturup güzel kahve ya da çay içmenizi ve ortamın keyfini çıkarmanızı öneririm.

Cümbez ağacı - by MRA

Burası dışında çeşitli antik kalıntılar, kale surları, Othello Kulesi, Namık Kemal'in sürgün kaldığı zindan, şirin meydanlar ve sokaklar da kale içindeki görülmesi gereken yerler arasında.

Gazi Magusa Kale içi - by MRA

Biz zamanımız kısıtlı olduğu Namık Kemal zindanına girmedik  ve tadilatta olduğu için Othello kulesine çıkamadık ama bunun dışındaki yerleri gezdik. Havanın da güzelliği katılınca çok keyifli bir gezi oldu. Kale içinin en eski ve ünlü pastanesi olan Petek Pastanesinde öğlen yemeği niyetine birşeyler atıştırıp otele döndük. Bu arada Petek pastanesinin üst katı konum olarak güzel, belki bir çay kahve içilebilir ama yemek için tavsiye etmiyorum. Servisi de oldukça kötüydü.


Otele döndükten sonra hazırlanıp bizi otelimizden alan araç ile geceye gittik.Eşimin okul arkadaşları ve hocaları ile tanışmak çok keyifliydi. Bizi  çok güzel ağırladılar ve "gelinimiz" deyip beni de evlarları gibi bağırlarına bastılar :) Çok eğlendiğimiz, eşim için de nostaljik ve duygusal bir gece oldu.

Odamıza döndüğümüzde yorgun ama orda olduğumuz için de çok mutluyduk...


Devamı en kısa zamanda...

Sinema öğleden sonraları devam ediyor

Dün kuzen ve teyzemle yaptığımız IKEA, Koçtaş, İstanbul Forum turu sırasında fazlasıyla üşüyüp üstüne bir de sabaha kadar PMS sıkıntısı ve sancıları ile boğuşunca bugüne pek iyi başlamadığımı söylemeliyim. Benden önce kalkan sevgili eşimin hazırladığı kahvaltıyı bile zorla ettim. Allahtan aldığım ağrı kesicilerin ve içtiğim sıcak şeylerin etkisi ile fazla sürünmedim ama canım da hiçbirşey yapmak istemedi.

Öğlene doğru teyzemle kuzenim kahveye uğradı. Onlar gittikten sonra biraz internette dolandım ve uzandığım yerden Kıbrıs yazısı için fotoğrafları hazırladım. Öğlen yemeğini yedikten sonra artan miskinliğim ile canım sadece kanepeye uzanıp film seyretmek istedi.

Ben de Oscar adayı filmleri seyretmeye devam ettim. Listemdekilerden en çok merak ettiğim bol ödüllü bir film olan HER idi, ben de önceliği ona verdim. İyi ki de vermişim, gerçekten beğendim filmi. Alttan alta döşeli bir kara mizahın üzerinde ilerleyen bir dram.

İnsanı sanal-gerçek, aşk-ilişki, normal-anormal gibi zıt kavramları hallaç pamuğu gibi attıran, yalnızlık, insanlık ve kadın-erkek ilişkileri üzeine dram mı kara mizah mı karar veremeyeceğiniz haller yaratmış/yakalamış bir film. Üzerinde düşünülecek bolca malzeme sunuyor. Kulağa çok klişe gelen bir konusu olmasına rağmen seyrettiğim benzerleri arasından bir güzel sıyrılmayı başarmış bence.

En iyi filmi dalında Oscar'ı alacağını sanmıyorum -ödülü vereceklerin Amerikan sineması açısından bu filmi yeterinde göz doldurucu bulacağını sanmadığımdan- ama en iyi orijinal senaryo dalında Oscar almasını beklerim doğrusu.

Zaman ayırın ve seyredin derim...

Bir sinema gününün ardından

Geçen hafta hasta yatarken blog yazamadım ama yattığım yerden bol bol blog okudum. Severek takip ettiğim Paradoksların Kadını Oscar ödül töreni yaklaşırken Oscar adayı filmleri seyretmeye başlamış ve hepsini tek tek yazmış. Büyük bir zevk ve tabii harekete geçen bir merakla okudum yorumlarını. Sayesinde sinema aşkım depreşti ve haftasonu bulduğum ilk fırsatta ben de Oscar adayı filmlere bir göz atayım dedim.

Paradoksların Kadını'nı okuyunca Blue Jasmine ve Meryl Streep faktöründen dolayı August: Osage County (Aile Sırları) benim listemde ilk 2 sırayı almıştı bile.

Blue Jasmine' i uzun zamandır seyretmek istiyordum zaten. Roma'ya gittiğimizde bir akşam yemek için yer bakarken bir sinemanın önünden geçtik. Gişede nasıl bir kuyruk vardı anlatamam. Merak ettik tabii ve baktık ki bunca insan Blue Jasmine'i seyretmek için kar, kış, soğuk demeden sokakta uzuun bir kuyrukta beklemeyi göze almış. Etkilendik doğrusu :) İşte o zamandan beri aklımda bu film ama araya giren öncelikler sebebiyle kısmet bu haftayaymış diyelim.

August: Osage County (Aile Sırları)  filmini ise ne yalan söyleyeyim ki duymamıştım. Paradoksların Kadını'nın yazısından sonra baktım ve tabii ki Meryl ne oynasa seyrederim hesabından aldım listeye :)

Dün temizlik bitip ev nihayet bana kalınca kanepeme uzanıp ikisini üst üste seyrediverdim.


Blue Jasmine'i beklediğimden daha iyi buldum. Cate de çok iyi oynamış bence. Meryl teyzemin yeri ayrı ama bu rolle bence Cate'le kafa kafaya kapışacaklar gibi. Bu arada ikinciye bir Woody Allen filmi beğenerek kendimi bir kere daha şaşırtmış bulunuyorum, sanırım artık "Woody Allen sevmem" diyemeyeceğim.







August: Osage County 'e gelince Meryl Streep her zaman ki gibi süper rol çıkarmış. Paradoks Kadının da bahsettiği 3 kızın konuşması sahnesi içerik olarak çok çarpıcıydı. Aile nerde başlar, ben nerde biterim, sorumluluk nedir minvalinde saatlerce düşündürür insanı. Ancak yine de filmdeki aile ilişkilerinin aşırı karmaşık bir hal alması yani kimin eli kimin cebinde kısmının fazla dallanıp budaklanması filmi fazla Amerikan, hatta Amerikan da değil de Türk filmi havasına sokmuş gibi geldi. Yine de bu sevmediğim tarafına rağmen o karışıklığı finalde iyi toparlamışlar. Seyretmenin zaman kaybı olmayacağı ama "yaa bi daha olsa da seyretsem" demeyeceğim bir filmdi.







Sırada Her, Philomena ve Amerikan Hustle var. Sonra da bulabilrsem Yabacı Dilde En İyi Film adayları olan aşağıdaki filmleri seyredeceğim. Seyrettikça yazarım artık :)


“The Broken Circle Breakdown” Belçika

“The Great Beauty” İtalya

“The Hunt” Danimarka

“The Missing Picture” Kamboçya

“Omar” Filistin

4 Şubat Kararları

Hastalığı neredeyse tamamen atlattık ya da geçen haftadan sonra biz böyle düşünmek istiyoruz.

Eşim geceleri halen kan ter içinde uyanıyor, ben köh de pöh öksürüyorum ama olsun. Bugün evde yapılan temizlik sonrası kalan son mikropların da evimizden ırak yerlere gitmiş olmasını umarak iyiyiz diyoruz ve hayata devam ediyoruz.

Geçtiğimiz bu süreçte blogumu ve proje gönderilerini çokça ihmal ettim ve bu süreçte farkettim ki projenin gidişatını biraz değiştirmek istemekteyim.

İster inanın ister inanmayın, her bir proje gönderisini hazırlamak çok ciddi bir zaman alıyor. Bu durum hem bilgisayar karşısında geçirmek istediğim sürenin uzamasına hem de yapmak istediğim başka şeylere vakit ayıramama sebep oluyor. Mesela bloga yazmak istediğim başka konular varken buna ayırmak istediğim zamanı projeye ayırmak durumunda kalıyorum. İkisini beraber yazayım deyince de neredeyse yarım günü bilgisayar karşısına çakılı geçirmem gerekiyor. Bu sebeple her proje yöneticisi gibi olaya el atmaya karar verdim. Yeni kararlar aldım ve proje hedefini revize ettim.

Bundan böyle proje için günde değil, haftada bir adet gönderi hazırlayacağım. Bu sebeple projenin adını da "Proje 52" olarak revize ediyorum...

Sevgiyle kalın...

What the f*ck was that??? veya Aman tanrım bu ne ola ki???

Mutlu gençler :)

Son haftalarda gündemimizi oluşturan kardeşin nikahı nihayet geçtiğimiz cumartesi günü çok keyifli bir şekilde gerçekleşti. Beklediğimizden çok daha kalabalıktı, sağolsun tüm sevenler kar kış dememiş gelmişti. Kaç kişiyi öptüğümü hatırlamıyorum, kendi nikahımdan bile fazla olabilir :)

Nikahın akşamı ise dünürler kendi aralarında sakin bir yemeğe giderken biz de gençler tayfası olarak (bizi de hala genç saymalarından duyulan mutlulukla :)) müzikli bir mekanda yedik, içtik ve kurtlarımızı döktük.

Kaynana & Görümce - by MRA

Tüm aktiviteler Anadolu yakasında olduğu ve biz Avrupa yakasının İstanbul çıkışında yaşadığımız için cuma ve cumartesi akşamlarını Bostancı'daki evde annemlerle kalacak şekilde planlamıştık. İyi ki de öyle yapmışız zira cumartesi akşamı kutlama yoğun alkol alımı ile sonlanınca sabah anne şefkatine uyanmak paha biçilemez oldu. Kalktığımızda babam keyifsizdi, başım ağırıyor çok halsizim diye yatıyordu. Sanki biz çok farklıymışız gibi biraz da dalga geçerek çok kaçırmışsın içkiyi didaktik bir söylemiyle hemen Alka Seltzerini hazırladık. Onunla beraber bir tane de ben aldım ziya benim de boynumun üstünde taşıdığım baş değil de küp kıvamındaydı.

Biraz gözümüz açılınca kahvaltıya oturduk, bir önceki günün kritiğini yaparak uzun bir kahvaltı yaptık. Kalktığımızda babam hala çok iyi hissetmediğini uzanacağını söyledi. Bizse eve dönüş için hazırlanmaya başladık.

Bu arada nikahtan hemen önce bazı işler için annem ve teyzemin 5 Şubat'tan önce Bulgaristan'a gitmesi gerektiği haberini almış ve nikahı takip eden pazartesi ya da salı günü gitmelerini planlamıştık. Plana göre teyzem de bizim burada Gamsız Böcük' te kaldığı için annem de bizim eve gelecek ve bu taraftan otobüse bineceklerdi. Bu plana uygun olarak annemin hazırlıklarını da tamamlayıp öğlen saatlerinde eve dönüş yoluna çıktık.

Hava nikah günü (cumartesi) çok güzelken pazar birden bozmuş ve oldukça soğumuştu. Bu ani soğuma ile ciddi bir sis de vardı. Yine de yol rahattı, arabamızın içi sıcaktı. Gel gör ki saadet arabanın sağ tarafında aniden başlayan ve hızla artan bir "patapata" sesi ile bölünüverdi. Bir indik ki sağ ön lastik inmiş. Hemen bagajdan elektrikli kompresörü çıkarıp (bu arada bu minicik alet çok faydalı birşey hepinize arabada bulundurmanızı tavsiye ederim) lastiği şişirdik. Fakat lastik nasıl patlamışsa tekrar indi. Baktık böyle olmayacak lastiği değiştirmeye karar verdik. TEM'de durmak benim en korktuğum şeylerden biri, emniyet şeridi ihlali ve ağır vasıtalar yüzünden emniyetle durabileceğiniz yer yok gibi. Allahtan bizim durduğumuz yer oldukça geniş ve tam bir kavşağın dibindeydi. Yine de elimizden gelen en hızlı şekilde eşimle beraber lastikleri değiştirip tekrar yola çıktık. Hava o kadar soğumuştu ki lastik değiştirirken resmen donmuşuz. Eve gelene kadar kaloriferi sonuna kadar açıp ısınmaya çalıştık. Eve geldiğimizde hemen sıcak birşeyler yeyip üstüne de bitki çayı içince biraz kendimize geldik.

Annemin hazırlıkları, bizim getirdiklerimizi yerleştirmemiz falan derken pazar günü bitmişti bile. Bu arada babamla konuştuğumuzda şikayetlerinin devam ettiğini ama belirtilerin sebebinin tahminimizin askine alkol değil de grip olduğunu öğrendiğimizde sırada bizim de olabileceğimizi pek de düşünmemiştik.

Grip halleri - by MRA

Fakat yatmaya yakın eşim boğazım kaşınıyor diye şikayet etmeye başlamaz mı!! İşte o an "ınınınınınıınnnnn" sesleri kulaklarımızda yankılandı. O anda yapılabilecek tek şey olarak bir grbal ilaç ve biraz da bitkisel takviye sonrası yattık.

Gece sabaha karşı eşim ter içinde uyandığında benim de boğazım pek tatsız bir hal almıştı bile. Onun üstünü başını değiştirdik, ikimiz de hazırladığım zencefil ve bal karışımını yedik ve ertesi sabah daha iyi olmayı umarak ama içten içe de öyle olmayacağını bilerek uyumaya çalıştık.

Rahatsız bir uyku sonrası uyandığımda annemi bizden önce kalkmış ve hafif gıcıklanan boğazı için bitki çayını içer halde buldum. Benim boğaz ise gıdıklanmayı çoktan aşmış cayır cayır yanma aşamasına geçmişti bile.

İşte bizim halen devam etmekte olan asrın gribi hikayemiz böyle başladı.

Ortada böylesi bir salgın varken en az 300 kişiyi öpüp grip olmama riskini tamamen ortadan kaldırdıktan sonra üstüne yediğimiz soğukla meşhur salgına 4 vaka olarak katılmış bulunduk.

Yalnız ne gripmiş kardeşim, biz böyle birşey görmedik. Hadi ben özellikle de burun ameliyatım öncesinde sık sık faranjit falan olurdum ama eşim ve annem öyle kolay kolay hasta olmaz. Eşimin mesela en son ne zaman hasta olduğunu hatırlamıyorum bile. Ama bu meret nasıl bişeyse adam 3 gün yataktan sadece tuvalete gitmek için kalkabildi.

Grip Halleri - by MRA

Annem seyahatini 2 gün erteledi, biz ise 5 gündür evde her birimiz bir yatakta inleyip ahlayarak yatıp duruyoruz. Bu süreçte içmediğimiz yemediğimiz bitkisel destek kalmadı. Aklınıza gelecek her türlü narenciye, zencefil, bal, ıhlamur, adaçayı, onun sapı, bunun kökü tüketildi. Ama ıııhh geçmiyor da geçmiyor. Bu kadar yavaş iyileşen grip görmedim ben hayatımda. Bir de numaracı ki kerata sormayın.  Her gün yeni bir yerin ağrıyarak uyanıyorsun. Bir gün burun tıkalı, diğer gün eklemler başlıyor zonklamaya, bir diğerinde iyiyim diye uyanıyorsun ama öğleni geçince bir titreme, üşüme ve baş ağrısı. Hergün ayrı bir maceraydı yani. Bugünün numarası kulak ağrısı mesela :)

Yine de şükür, geçecek hastalıklar olsun insanın başına gelen.

Biz bu sabah 6. günde neyse ki biraz daha iyi gibiyiz.

Ben de bir ses edeyim dedim. Toparlandıkça proje gönderilerine başlayacağım ve tabii nikah hazırlıkları ile ilgili bir gönderi de yazmayı planlıyorum en kısa zamanda.  Şimdilik gücüm bundan ötesine geçemiyor, affola...