Çocukluğumdan beri, yeni tanıştığım kişilerle muhabbet döner dolaşır hep adıma gelir, daha doğmadan çıktığım yolculuğun işaretidir adım. Devam sorusu ise "göçmen misiniz?" dir.
Evet ben göçmen bir ailenin çocuğuyum, annem ve babam Bulgaristan'da doğmuş. Babam 3, annem 20 yaşında gelmiş Türkiye'ye. Adımı, köyümüzün yamaçlarında olduğu ve soyadımızı aldığımız Rodop dağlarından doğup Türkiye sınırını çizerek Ege denizine akan Meriç (Maritsa) nehrinden almışım. Çocukluğumdan beri bunları her anlattığımda "baban coğrafya öğretmeni miydi?" derler gülerek. Değildi, göçmendi sadece.
Doğduğumdan beri ailenin her ferdinden ama en çok da annemden ve baba dedemden dinledim Bulgaristan'ı. Türkiye' ye göçtükten sonra Bulgaristan'a 80'li yılların başında tekrar bir defa gitti annem ve babam. Merak ve heyacanla gittikleri yerden buruk ve mutsuz döndüler. Babam bir daha hiç gitmek istemedi, 3 yaşında geldiği için zaten hatırlamadığı ve belki de Türkler için en tatsız döneminde tekrar tanıştığı Bulgaristan topraklarına. Annem ise 20 yaşına kadar çocukluğunu, gençliğini geçirdiği ikinci de olsa vatan bildiği o toprakları hep özledi sanırım. Onların gidişinden sonra Türkler adına gerilim ve sıkıntı tırmandıkça tırmandı, 89' da çok çileli bir göç dalgası ile kalan akrabaların da çoğu geldi. O ilk ziyaretten sonra, Bulgaristan hep "orada bir köy var uzakta, o köy biz köyümüzdür" hissiyle uzaktan sevildi. Uzaktan, hayal edildiği, hatırlanmak istendiği şekliyle.
Sonra devran döndü, rejim, yönetim, tarih ve ülke değişti. Değişen koşullar bizi de harekete geçirdi, "orada bir köyümüz vardı uzakta" ve uyuyan güzel gibi 100 yıllık uykusundan uyanma zamanı gelmişti. Önce annem gitti teyzemle, buldu çocukluk evini, köyünü. Tanıyamadı tabii, çok doğal ama havası suyu içini ısıttı. Sonra babam gitti. Şimdi de ben.
40 yaşıma girmeden göreceğim nihayet o hep dinlediğim toprakları. Annemle, yola çıkıyorum bu haftasonu, bu sefer diğerlerine benzemeyen biraz garip duygularla ama gelecek için de umutlu adımlarla...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder