En zor 3 gün...

Geçtiğimiz hafta hayatımın en zor 3 gününü geçirdim. Deneyimin zorluğuna dayanarak daha zorları ile imtihan edilmemeyi umuyorum.

Hiç beklemediğim yerden geldi, hiç çalışmamıştım bu konuyu.

Güzel bir güne uyandığımı sanar, öğleden sonraya ayarlanmış birkaç randevuyu nasıl savar da kendi kendime keyif yaparım diye düşünürken ve hatta tam da savdığımı sanırken nasıl oldu da kendimi bir doktorun odasında biyopsi yaptırır halde buldum hiç bilmiyorum.

Yaşadığım panik ve sonrasında gelen uyuşma duygusunu anlatamam, zaten varın anlamayın.

Ondan sonraki 3 günü nasıl geçirdim bilmiyorum.

Eşim ve kuzenim dışında kimseye söyleyemedim korkumdan. Sanki söylesem gerçekliğiyle baş edemeyecekmişim gibi geldi. Ailemin ise böyle bir endişeyi yaşamasını hiç istemedim. Hala da bilmiyorlar. (Yazıyı okuyan ortak dostlar da şimdilik iletmezse sevinirim)

Cuma günü gelip korkulacak birşey olmadığı haberini alana kadar kaç kere ölüp dirildim bilmiyorum.

Gündelik rutinimi bozmamaya, bir yokmuş gibi yaşamaya gayret ettim ama inanılmaz uyuşuk, sonsuz endişeli, ha bire kafamdaki düşüncelerle savaşır haldeydim. Canım kuzenim sağolsun, gündüz destekçim olarak yanımdaydı. Biyopsiden döndüğüm akşam uğradı, dertleştik. Çarşamba gününü tamamen bana ayırdı. Sabah bir arkadaşıyla kahvaltı ve yürüyüş planına ben de damdan düşerek dahil oldum. Kendimizi bahara, denize vurduk. Baktık kesmedi öğlen vakti bir tavernada kafayı çektik. Akşamlarını ise eşim devraldı. Beraber güzel yemekler yedik, güzel filmler seyrettik. Ama zordu, beklemek çok zordu...

Hala küçük bir kontrole daha ihtiyacım olsa da umuyorum ki bu sefer yırttım...

Önümüzdeki hafta sonu annemin koynunda olmayı planlıyorum, o kadar ihtiyacım var ki ona sarılmaya.

Öyle acayip bir deneyimdi ki bu, anlatması çok güç. Siz hiç yaşamayın dilerim. Ama yaşayacak gibi hazır olun. Yani her gününüzü böyle bir ihtimal kapınızda gibi yaşayın. Yapmadığınız, ertelediğiniz her şeyi bir daha gözden geçirin. Hayatın kısalığını hatırlayın.

Aslında çevremizden kötü bir sağlık ya da ölüm haberi aldığımızda ilk yaptığımız şey kendimize dönmek oluyor belki. Hatta onlar için ağlarken belki aslında kendimize ağlıyoruz. Ama kısa bir sürede her şeyi unutup gündeliğe dönüveriyoruz. İşte bunu yapmamak lazım sanırım. Kendimize sıkça hayatın değerini hatırlatmak lazım.

Bu deneyimden sonra ben nasıl değişeceğim, değişecek miyim, yoksa bunu biraz da yaşama içgüdüsünün baskısı ile hızlıca unutup aynı tas aynı hamam devam mı edeceğim yaşamaya, bilemiyorum. Tek bildiğim bugün kendimi salı sabahı uyanan ile aynı kişi gibi hissetmiyorum.

Bakalım zaman bize neler gösterecek? Umarım hayat hepimize yaşadığımız her gün için "bu bir öncekinden de iyiydi" dedirtir.